We vragen inwoners zelfredzaam te zijn. Maar weten we eigenlijk wel de weg te wijzen?

Van inwoners wordt steeds meer zelfredzaamheid verwacht. Ontdek waarom onderzoek naar de inwonerreis essentieel is voor effectieve dienstverlening.

Karin Goes is adviseur Sociaal Domein. “Ik houd ik me dagelijks bezig met de vraag hoe inwoners hun weg vinden naar passende ondersteuning. Juist daar zie ik een belangrijke uitdaging.”

De weg naar hulp is niet altijd duidelijk

In het sociaal domein hebben we het vaak over eigen kracht en zelfredzaamheid. Terecht. We willen dat inwoners zoveel mogelijk zelf de regie houden, hun netwerk benutten en gebruikmaken van wat er in hun omgeving beschikbaar is. Maar daar zit wat mij betreft een ongemakkelijke paradox. We vragen inwoners om zelf hun weg te vinden, terwijl die weg voor veel mensen steeds ingewikkelder wordt.

Een inwoner met een hulpvraag krijgt te maken met wetten, regels, voorwaarden, verschillende loketten en organisaties. Informatie staat op websites, in folders en op verschillende digitale plekken. Soms is er nauwelijks informatie te vinden. En soms is er juist zóveel informatie dat je door de bomen het bos niet meer ziet.

En dan verwachten we dat de inwoner zelf de juiste route vindt.

 

De informatie is er wel… toch?

Neem een eenvoudige vraag: “Ik heb hulp nodig. Waar kan ik terecht? Welke regeling is van toepassing? Welke voorwaarden gelden? Bij welke organisatie moet je zijn?" En misschien nog belangrijker: “is er überhaupt een formele voorziening nodig?” Want wat als er in de buurt al iets bestaat dat beter aansluit? Een vrijwilligersinitiatief, buurtvereniging, maatjesproject, ontmoetingsplek, sportvereniging of welzijnsactiviteit?

De sociale basis is vaak rijker dan we denken, maar niet altijd zichtbaar genoeg. Niet voor inwoners en soms ook niet voor professionals.

 

Eigen kracht begint bij goede vragen

Zelfredzaamheid betekent wat mij betreft niet dat iemand zelfstandig door een ingewikkeld systeem van wetten, regels en voorzieningen moet kunnen navigeren. Eigen kracht begint bij het kunnen vinden en begrijpen van de mogelijkheden die er zijn. Dat vraagt om andere vragen. Niet alleen: “Waar heeft u hulp bij nodig?”

Iemand die zegt “ik voel me alleen”, vraagt misschien niet om professionele ondersteuning, maar vooral om contact, structuur of een plek om anderen te ontmoeten. Dat betekent niet dat professionele ondersteuning niet nodig is. Het betekent dat we eerst beter willen begrijpen wat iemand nodig heeft en welke mogelijkheden er al zijn.

 

Meer informatie is niet altijd beter

Misschien is dat wel één van de grootste uitdagingen. We proberen inwoners te helpen door steeds meer informatie beschikbaar te maken. Maar meer informatie betekent niet automatisch dat iemand de juiste informatie vindt. Een inwoner wil geen twintig links naar regelingen en organisaties. 

Die wil weten: 

• Wat betekent dit voor mij?
• Wat kan ik zelf?
• Wie kan mij helpen?
• En waar kan ik terecht als dat niet lukt?

 

De juiste weg vinden begint met de juiste vraag

Dat vraagt om richting. En misschien vraagt het ook om een andere manier van kijken naar de toegang tot het sociaal domein. Minder beginnen bij ons eigen aanbod en meer bij de vraag van de inwoner. De Vraagwijzer Sociaal Domein is vanuit die gedachte ontwikkeld: niet om inwoners nóg meer informatie te geven, maar om samen met de inwoner de juiste weg te vinden.

 

Van gedachte wisselen?
Wil je eens kijken hoe we dit voor jouw gemeente zouden kunnen doen? Neem contact met ons op. Je kan mij, Karin Goes, bereiken via 06-50245103 of stuur Marco Wolters, een berichtje via Whatsapp. We denken graag met je mee.